จากเอนทรี่ก่อนที่หงุดหงิดเรื่อง "เที่ยว" เลยเอามาเขียนเป็นการ์ตูนบ้าๆบอๆ

ขอแทนการเล่าเรื่องราวให้ดูคิขุโดย แทนตัวละครเป็น "หมา"

จริงๆแล้วคนกับหมาก็มีนิสัยคล้ายกันอยู่ข้อหนึ่งแหละ คือพอได้ยินคำว่า

"ไปเที่ยว"

ก็จะหูพึ่ง

 

วิ่งตึงๆกรูกันเข้าไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ...

(คนบางคนนิยามชีวิตไว้ด้วยว่า "ความสุขคือการได้ท่องเที่ยว")

แต่มีหมาฟ้านอกคอกอยู่ตัวนึง

ที่ขอสมัครใจนอนตากลมอยู่บ้าน (เท่านี้ก็สุขแล้ว) เป็นหมาที่เหมาะอยู่กับคนแก่ที่ไม่ค่อยมีกิจกรรมมากเท่าไร

แต่ แล้วด้วยความรักที่มีต่อหมาฟ้า เจ้านายก็ใส่ปลอกคอ

ลากมันออกไปดูโลกกว้าง  โดยเจ้านายคิดว่าสิ่งที่หมาส่วนใหญ่ชอบ(เที่ยว) หมาฟ้ามันก็ต้องชอบเหมือนกัน

หมาส่วนใหญ่พลังชีวิตท่วมท้น วิ่งกันได้เป็นวันๆ โดยเฉพาะตอนได้เที่ยวได้เล่นจะไฮเปอร์เป็นพิเศษ

ใช่ว่าหมาฟ้าจะวิ่งเล่นไม่ได้ แต่เป็นวันๆแบบ non-stop แบบนี้ มันไม่ไหวนะ

หมาตัวอื่นๆกินได้ทุกอย่าง แม้ที่จะแปลก อาหารจะแปลก

ส่วนหมาฟ้า... เลี้ยงยากเหลือเกิน

เป็นพันธุ์กินเนื้อ อาหารมีผักปนมากินแล้วตาย (โตมาได้ไง)

สภาพอากาศบางทีก็แดดจัด บางทีก็ฝนตก บางทีก็หนาว

หมาฟ้าก็หงิก ป่วยไข้จับ แต่แม้กระนั้นการเที่ยว must go on ตามเจตนารมณ์เดิม (จริงๆจะนอนพักอยู่โรงแรมคนเดียวก็ได้ แต่รู้สึกแย่มากๆ เหมือนโดนทิ้งไว้ข้างหลัง)

ด้วยสาเหตุที่ไข้จับ รู้สึกเหมือนฝืนมาเที่ยว รู้สึกพาตัวเองมาลำบาก ทำให้หมาฟ้าเกิดบ้าได้แบบไม่ต้องรอฤดูร้อน

อาละวาด

งองแง

เกิดรำคาญทุกอย่างได้แบบไม่ต้องมีเหตุผล

ใครเข้าใกล้มันกัด เหมือนเป็นการบอกเป็นนัยๆว่า "ปล่อยตรูอยู่เงียบๆเหอะ" (หมาตัวอื่นเข้ามาก็โดนกัดขนกระจุย)

แต่พอเค้าปล่อยให้มันอยู่เงียบๆ มันก็ร้องหาคนดูแล (เรียกร้องความสนใจนั่นเอง) น่าตบมั่ก

เมื่อการท่องเที่ยวสิ้นสุดลง

ในกรุ๊ปทัวร์ มีหมาฟ้าตัวเดียวที่ถูกทิ้งไว้ไม่ได้กลับบ้านด้วยความจำเป็น (จองตั๋วเครื่องบินไม่ได้)

มันเลยได้กลายเป็นหมาหัวเน่าจริงๆก็คราวนี้

กลับมาตายรังที่อพาร์ตเม้นต์เล็กๆ(ที่พักชั่วคราว รอเวลากลับบ้าน)

อารมณ์ของหมาฟ้า: บ้าจริง ตรูป่วยอยู่นะ ยังต้องมาอยู่ตัวเดียวอีก ต้องหาอะไรกินเองอีก แล้วนี่มันอะไร!!! แน่ใจนะว่าของกิน!!

ชิ รสชาติไม่ได้เรื่อง ของแบบนี้มันกินได้ที่ไหน!!! (ได้ข่าวว่าทำกับข้าวกินเอง)

ล้มโต๊ะ

 ...ฮึ้ย... ไอ้หาง...

จะ ดุ๊กดิ๊กหา พ่อ!!!เร๊อะ!!! กวนตีนกันนิแบบนี้ (พาล ไล่กัดหางตัวเองต่อ โง่ได้อีก...)

.

.

.

.

.

.

.

.

สุดท้ายหลังจากหายคลั่ง

.

.

.

.

สติมา ปัญญาเกิด

.

.

ยอมรับสภาพ...  กลับไปกินข้าวที่ตัวเองเตะทิ้ง...

อน๊าถ อนาถ

เอาเหอะ

เดี๋ยวหายป่วย ท้องอิ่ม ก็อารมณ์ดีกระดิกหางได้เอง

 

หมายเห็ด

หมาฟ้าตัวนั้น คือ  จขบ. (มีคนเทียบให้เป็นหมาไทยแบบหมาวัดพันธุ์หางดาบ ดูก๊องแก๊ง)

 

แบบว่า

- แทนตัวเองเป็นหมาแล้วมาเล่านิสัยงี่เง่าของตัวเองทำให้น่าหมั่นไส้น้อยลง

- ความรู้สึกที่เห็นครอบครัวเมื่อเที่ยวเสร็จบินกลับประเทศไทย แต่ตัวเองต้องติดแง๊กอยู่ต่างแดนนี่มันเหมือนหมาโดนทิ้งจริงๆ

- ในกรุ๊ปทัวร์มีอายุน้อยสุด 22 มากสุด 75 แต่ทั้งกรุ๊ปไม่มีใครป่วยหมดแรง นอกจากเรา ควรพิจารณาตัวเองอย่างแรง

- ผิดหวังกับศักยภาพทางกายของตัวเอง นึกว่าตัวเองจะอึดกว่านี้ซะอีก

- เข็ด... คิดว่าจะไม่เที่ยวไปอีกนาน

- อืม... กลับมาคิดดูก็สงสัยว่าเรามันอ่อนแอกว่าคนปกติ หรือครอบครัว(กรุ๊ปทัวร์)เรามันเป็นยอดมนุษย์...

- ไม่แน่... เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน หวังว่าซักวันฉันจะชอบเที่ยวเหมือนกันคนอื่นๆเค้าบ้าง คือความอยากเที่ยวน่ะ มีนะ แต่ไม่ชอบการนอนค้างคืนที่อื่น(ที่ไม่ใช่บ้าน) การหอบหิ้วสัมภาระ และการเดินทาง

(เอิ่ม... ทุกอย่างที่เอ็งไม่ชอบน่ะ มันคือรสชาติของการท่องเที่ยว)

 

 

จบเหอะ

 

 

(- -")